interviews
Frank Kramer moet niet lang nadenken over de vraag wat hij het meest zou missen als hij er niet meer is. 'Zweten,' klinkt het spontaan, 'zweten, door inspanning in de buitenlucht.' Daarmee is meteen de link gelegd naar het Amsterdamse Bos, want daar gebeurt het. De oud-voetballer van o.a. Volendam, ex-presentator en -quizmaster op tv en thans commentator, loopt drie keer in de week 10 of 13 kilometer in het Bos. Dat wil zeggen als hij niet geblesseerd is. Een blessure is het ergste dat hem kan overkomen. 'Zonder lichamelijke activiteit is het leven zinloos.' Hij loopt al bijna veertig jaar. Frank: 'Bij FC Amsterdam hadden we in de aanloop naar het seizoen duurtrainingen. Die gingen van het Olympisch Stadion naar het Bos voor een rondje Bosbaan en dan weer terug naar het stadion. Als ik een blessure had ging ik vanaf dat moment voor hersteltrainingen zelf naar het Bos. Nadat ik met voetballen gestopt was ging ik steeds vaker als recreant-hardloper. Je kunt zeggen dat ik al 25 jaar een innig contact heb met het Bos. Als ik nu geblesseerd ben ga ik er fietsen. Ik hoop nog altijd op die manier de vrouw van mijn dromen tegen te komen.'
Frank Kramer werpt zich ook vaak op als coach van mensen die een burnout hebben. Coach je liever of loop je liever alleen? 'Dat ligt dicht bij elkaar. Alleen lopen is puur lichamelijk. Ik ervaar het als een inspiratiebron, je krijgt de mooiste gedachten en je vindt oplossingen. Coachen geeft geestelijke voldoening als je de ander vooruit ziet gaan. Dan is het lichamelijke aspect ondergeschikt. Door de regelmaat waarmee je met elkaar loopt bouw je een intense band met die ander op. Degene die er het meest van opknapt ben ik toch zelf, denk ik.' Het zijn altijd vrouwen die hij coacht. Over het verschil in hardlopen tussen mannen en vrouwen: 'Vrouwen lopen lichtvoetiger, ritmischer, muzikaler. Ze zijn in balans en zien er gekleder uit.'
Marathonloopster Kristijna Loonen deed haar trainingen in het Bos en was jarenlang de schrik van elke argeloze bezoeker. Ze schold iedereen uit en werd door de atletiekbond geschorst wegens wangedrag tijdens wedstrijden. Frank Kramer heeft aangeboden haar mentaal te begeleiden en haar zo terug te brengen op het rechte pad. 'Zij was de koningin van het Bos, een echte liefhebber van haar sport, maar ze was manisch. Ik vond het zonde dat iemand die onhandelbaar is was uitgesloten van wedstrijden. Ik heb haar benaderd en even leek het te gaan lukken, totdat ik niets meer hoorde. Ze is verhuisd, maar het Bos lijdt er nog steeds onder dat ze er niet is.'
Frank heeft ook 25 jaar parttime gewerkt als steward bij Lufthansa en veel van de wereld gezien. 'Daarom weet ik,' zegt hij, 'dat er geen mooier bos is dan het Amsterdamse Bos. Dat komt omdat het zo overzichtelijk is. Bovendien heb ik altijd het idee dat ik in het Bos verschillende landen bezoek. Ik begin mijn loop in Nederland, als ik voorbij een bocht in Polder Meerzicht de boerderij in de verte zie liggen ben ik in de Vogezen, rond de Heuvel ben ik in Zuid-Duitsland en zie ik die voetbaldoelen tegen een Engels coulissendecor ben ik in Engeland.'
Is er niets dat je mist in het Bos? 'Nee. Maar er zijn twee dingen die ik weg zou willen hebben. De vliegtuigen en bepaalde vogels die in het voorjaar te veel lawaai maken. Die zou je moeten verplichten alleen 's ochtends tussen 7 en 9 te laten zingen. Verder heb ik door de jaren heen geen enkele verandering of vernieuwing als storend ervaren. Wat ze ook doen, er blijft altijd voldoende over.' Laatste vraag. Wat is je favoriete weer om in te lopen? Frank: 'Windstil en heel warm. Zo'n zwoele avond tussen 7 en 9. En dan het liefst met dreiging van onweer en dat het dan één kilometer voor het einde gaat regenen. De hitte blijft, maar je voelt dat het weer omslaat.'